Ficha técnica 
Nome: raza Perdigueiro Galego.
Outras denominacións incorrectas: can das perdices.
Área de orixe: Galicia.
Aptitudes: can de mostra, especializado na caza de pluma (perdiz, arcea, paspallás).
Feiras onde se pode ver: Silleda (Feira Internacional Semana Verde de Galicia).
Club da raza: Club de Raza do Perdigueiro Galego.
Historia e orixe da raza
As súas orixes remóntanse ao tipo antigo de braco italiano que, orixinariamente, chegou a Hispania, hai séculos, cos romanos e estableceuse en toda a zona comprendida entre o norte da provincia da Lusitania e o sudoeste do que hoxe é Francia, sufrindo cambios morfolóxicos nas diferentes rexións xeográficas (biotipos), o que o levou a ser coñecido con diversos nomes, dependendo das súas adaptacións aos diferentes medios: Perdigueiro Portugués, Perdigueiro Galego, Perdigueiro, de Burgos, Pachón, de Navarra ou de Vitoria, Braco Español ou antigo Can de Punta Español-Ibérico, Braco Francés tipo Gascuña e Braco Francés tipo Pirineos (máis lixeiro). Este tipo de can, concretamente o Perdigueiro Portugués e o antigo Can de Punta Español-Ibérico, foron os que deron lugar posteriormente ao Pointer Inglés, e o Perdigueiro de Burgos orixinou o Braco Alemán.
Área de orixe e distribución 
A súa área de orixe comprende toda a zona noroccidental da Península Ibérica, con terreo quebrado de bosque e monte baixo, con toxeiras e abundante vexetación arbustiva, onde hai poucos espazos abertos. Era frecuente velos nas zonas ourensás da Mezquita e Viana do Bolo, así como nos concellos de Riós, Laza e A Veiga. A partir da década dos setenta, coa introdución das razas foráneas, foi moi mesturado e practicamente absorbido polos Pointers e Bracos Alemáns, o que causou o declive e a práctica desaparición desta raza. Nestes momentos estase intentando recuperar a partir dos poucos exemplares que aínda se poden atopar en maior ou menor pureza, dispersos polas provincias de Lugo e, sobre todo, Ourense.
Función zootécnica 
Can de caza na modalidade de mostra; ideal para a pluma, tamén se pode adestrar para a caza de pelo.
Prototipo racial 
1.- Características xerais
Aparencia xeral 
Can de tipo bracoide (Mégnin P., 1897), de tamaño mediano, eumétrico e mesomorfo; ben proporcionado, de aspecto rexo, con peito amplo e con estrutura sólida, trotador, de movementos flexibles, forte e resistente. É excelente como can de mostra e bo cobrador tanto na terra coma na auga. Segundo refiren os antigos criadores/cazadores, algúns deles nacían co nariz fendido.
Temperamento e comportamento 
Animal de carácter dócil, obediente e agarimoso, presenta un temperamento de gran coraxe e valentía na caza, pois non se amedrenta fronte aos toxos nin coas silvas á hora de procurar e cobrar a peza abatida polo cazador. Presenta un grande olfacto e é un buscador activo, tanto ventando coma tamén por rastro, bate o terreo con método, atención e minuciosidade, adaptándose aos máis variados medios e climas, mantendo un contacto continuo co cazador, ao que lle transmite, coas súas características actitudes corporais, as impresións olfactivas captadas, presentando unha mostra firme e ríxida, con músculos tensos, rabo alto e cabeza inmóbil. Traballa preto do cazador, utilizando alternativamente o trote co galope curto na súa busca minuciosa do terreo pechado e quebrado do monte galego, estando perfectamente adaptado a este tipo de terreo, pois non se amedrenta á hora de procurar e cobrar a peza abatida polo cazador. Tamén se pode adestrar para a caza de pelo (coello e lebre).
2.- Características rexionais 
Cabeza
Cabeza grande (aproximadamente 4/10 a altura á cruz), de forma prismática, ancha, coas liñas cranio-faciais converxentes (eixes lonxitudinais superiores do fociño e do cranio). Perfil recto, protuberancia occipital destacada, con suco cranial medio que chega á cara. Fronte con senos amplos, moi desenvolvidos. Depresión frontonasal marcada, coa mesma distancia ao occipucio que á punta do nariz. Fociño amplo, recto e cadrado, igualmente ancho no extremo que na base. Nariz grande, podendo aparecer en ocasións exemplares co nariz fendido. Beizos grosos e caídos, superando o superior lixeiramente o maxilar inferior, pero sen dar sensación de frouxidade nin babeo. Dentadura forte e de trabada en tesoira. Ollos grandes, brillantes, xeralmente escuros, coas pálpebras adheridas e de expresión nobre e bondadosa; non presentan ectropión. Orellas de inserción alta, anchas, grandes, delgadas e pegadas á cara, sen formar pregamentos e co bordo inferior redondeado e orientadas levemente cara a diante.
Pescozo
Pescozo longo, musculoso, co bordo superior recto ou levemente arqueado, en ocasións con moi lixeira papada nalgúns exemplares, pero moi pouco relevante.
Tronco
Corpo rectangular e de gran capacidade torácica. Liña dorso-lumbar recta e horizontal. Lombos anchos e curtos. Cruz dos cadrís ancha. Peito ancho e profundo, o seu perímetro adoita superar nun cuarto a alzada á cruz. Costelar longo e un pouco arqueado. Ventre non moi recollido. O rabo non adoita ser excesivamente longo, é groso e robusto na base, adelgazando progresivamente ata a punta.
Extremidades
Rexas, verticais e rectas. As extremidades anteriores presentan escápulas algo inclinadas. Brazos musculosos. Cóbados paralelos ao plano medio do corpo, nin pechados nin abertos. Antebrazos verticais con óso forte. Pés con tendencia a ser máis redondos que ovalados, con polpas negras e unllas pigmentadas ou brancas. As extremidades posteriores presentan pernís longos, anchos, musculosos e oblicuos. Xarretes paralelos e en prolongación coa liña vertical das cachas. Metatarsos robustos e delgados, perfectamente verticais. Pés un pouco máis redondeados cós anteriores.
Movemento 
É un animal de movementos flexibles, con trote amplo, de cadencia rítmica, non ten un galope longo, como o seu parente o Pointer Inglés que corre grandes distancias, afastado do cazador, en terreos de grandes extensións, abertos e libres de vexetación; pola contra, traballa máis preto do home, utilizando alternativamente o trote co galope curto na procura minuciosa nos terreos quebrados e de monte pechado, de bosque con espesa matogueira de Galicia.
Manto 
Pel: a pel debe ser delgada e adherida ao corpo.
Capa (cor): branca e pencada ou manchada en castaño, laranxa, canela e negra. Mantos ternarios, tricolores, brancos en castaño e negro, con manchas lume en cellas e meixelas. Tamén uniformes en castaño, amarelo ou negro.
Pelo: curto, groso, moi denso, liso e áspero
Tamaño
Alzada á cruz: de 50 a 60 cm; machos 55-60 cm; femias de 50-55 cm.
3.- Faltas
Calquera desviación dos criterios mencionados débese considerar unha falta, sendo a gravidade desta proporcional ao grao de desviación respecto do estándar. As máis frecuentes poden ser a presenza de ectropión e entropión, liña dorso-lumbar enselada, fociño afiado, mordida en pinza, etc.
4.- Defectos
Orixina a diminución máis ou menos acusada dalgunha función determinada do animal, que pode ser total, parcial ou rexional, dependendo do grao no que se vexa eivada a aptitude esencial do animal (coxeiras en extremidades, ablacións ou mutilacións en orellas e rabo, ausencia de pezas dentarias por extraccións, traumatismos en ollos con perda de visión, etc.).
5.- Faltas ou defectos descualificables 
Son aquelas características que en absoluto se axustan aos criterios mencionados no estándar da raza, e son excluíntes en por si, dependentes dun compoñente xenético que achega uns caracteres non contemplados, nin desexados, no prototipo racial. Neste sentido, é importante excluír a presenza de animais con anomalías psíquicas e con defectos anatómicos e/ou de tipo, ligados a xenes indesexables, como poden ser as inestabilidades ou desequilibrios de carácter anormais, a agresividade extrema sen provocación ningunha, a epilepsia, a ausencia dalgún testículo nas bolsas escrotais (monorquidia e criptorquidia), a displasia de cadeira, a atrofia progresiva da retina, os pechamentos incorrectos das arcadas dentarias (prognatismos e enognatismos), a ausencia de máis de dous premolares ou os albinismos. (+ INFORMACION)
Artigo 1º.-Obxecto e principios.

1. Esta orde ten por obxecto establecer as bases reguladoras dunha liña de axudas a favor dos gandeiros afectados polos ataques do lobo ás reses das súas explotacións, coa finalidade de compensalos polos danos ocasionados no seu gando, e proceder á súa convocatoria para o ano 2011.


2. Estas axudas tramitaranse en réxime de publicidade, transparencia, concorrencia, obxectividade, igualdade e non-discriminación, con eficacia no cumprimento dos obxectivos fixados e eficiencia na asignación e utilización dos recursos públicos. Así mesmo, resultarán de aplicación os preceptos básicos da Lei 9/2007, do 13 de xuño, de subvencións de Galicia.
Artigo 2º.-Beneficiarios.
1. Poderanse acoller a estas axudas os propietarios de gando, especificado no anexo I, afectado por ataques de lobos dentro da comunidade autónoma.
2. Non poderán obter a condición de beneficiarios das axudas previstas nesta orde as persoas ou entidades en que se produza algunha das circunstancias previstas no artigo 10º.2 da Lei 9/2007, do 13 de xuño, de subvencións de Galicia, ou os propietarios de gando vacún leiteiro que teñan nas últimas 3 convocatorias de axudas un número de animais mortos superior a 5, por entender que non se acordaron medidas preventivas.
Artigo 3º.-Requisitos.
O gando deberá pertencer a unha explotación incluída no Rexistro Xeral de Explotacións Gandeiras de Galicia, estar identificado e saneado de acordo coa normativa aplicable para o efecto, agás no caso do gando cabalar que soamente deberá estar identificado individualmente, e no caso do gando porcino que, ademais de pertencer á raza celta, terá que ter cumpridos os requisitos sanitarios establecidos nos reais decretos 1186/2006, do 13 de outubro, e 360/2009, do 23 de marzo, e no caso de reprodutores estar identificados individualmente e estar inscritos no Libro xenealóxico da raza.
Artigo 4º.-Ámbito temporal.
As axudas a que se refire esta orde comprenden os danos producidos polo lobo desde o 1 de outubro de 2010 ata o 30 de setembro de 2011.
Artigo 5º.-Comunicación do dano.
1. Nas vinte e catro horas seguintes ao ataque os propietarios das reses deberán poñelo en coñecemento da Consellería do Medio Rural mediante unha chamada desde as 8.00 ás 20.00 horas de luns a venres, e das 8.00 ás 17.30 minutos os sábados, ao teléfono 012, a través do que se lles facilitará unha clave que servirá para acreditar a chamada e identificar o expediente. Os animais mortos non poderán ser manipulados para non obstaculizar o labor investigador dos axentes que se despracen ao lugar para valorar os feitos e elaborar a correspondente acta.
Os feridos poderán ser atendidos polos veterinarios coa menor manipulación posible co obxecto de non entorpecer o labor investigador.
2. Dado que a cobertura dos danos amparados por esta orde só é ata o 30 de setembro do 2011, os danos producidos desde o 1 de outubro ata a entrada en vigor da orde do próximo ano, no caso de habela, terán que axustarse ao procedemento establecido nos parágrafos anteriores deste artigo.


VER TEXTO COMPLETO: PINCHAR AQUÍ
Artigo 1º.-Obxecto das axudas.

1. Esta orde ten por obxecto o establecemento dun réxime de axudas aplicable aos terreos cinexéticos para:
Modalidade A: recuperación das poboacións de perdiz rubia (Alectoris rufa) a través da mellora da calidade do seu hábitat.
Modalidade B: conservación e recuperación do coello de monte (Oryctolagus cuniculus), mediante a construción das instalacións necesarias para a súa cría en semiliberdade e a súa reintrodución no medio natural.
2. Estas axudas tramitaranse baixo os principios de publicidade, transparencia, concorrencia competitiva, obxectividade, igualdade e non discriminación, con eficacia no cumprimento dos obxectivos fixados e eficiencia na asignación e utilización dos recursos públicos.
Artigo 2º.-Destino das axudas.
1. Son actuacións subvencionables destas axudas:
a) Para a modalidade A:
Financiamento dos investimentos para a roza e trituración mecánica do mato, a emenda e/ou fertilización, sementeira de cereal e/ou leguminosa, e para a limpeza e adecuación de fontes e mananciais.
b) Para a modalidade B:
Construción das instalacións necesarias para a cría do coello de monte en semiliberdade e construción de tobeiras artificiais por aqueles beneficiarios que teñan realizadas as instalacións anteriormente mencionadas.
2. En ningún caso se subvencionarán actuacións realizadas con anterioridade á publicación desta orde.
Artigo 3º.-Beneficiarios.
1. Poderán acollerse a estas axudas tanto os titulares de tecores galegos como as agrupacións destes que, aínda carecendo de personalidade xurídica, fagan unha solicitude conxunta. Neste último caso os terreos cinexéticos deberán ser lindeiros e estaren situados nunha mesma provincia. Para cada Tecor, só será admisible unha única solicitude.
2. Non poderán ter a condición de beneficiarios das axudas previstas nesta orde as persoas ou entidades en que se dea algunha das circunstancias previstas no artigo 10º.2 e 3º da Lei 9/2007, do 13 de xuño, de subvencións de Galicia.
Artigo 4º.-Contía dos investimentos e das axudas.
1. Establécense as seguintes contías subvencionables para cada unha das actuacións que se realicen:
Modalidade A:
a) Roza e trituración mecánica: 360 euros por hectárea.
b) Arada, emenda e/ou fertilización, sementeira: 600 euros por hectárea.
c) Limpeza e adecuación de fontes e mananciais: 50 euros/unidade.
Modalidade B:
a) Instalacións de cría: ata un máximo de 18.000 euros por beneficiario.
b) Construción de tobeiras: ata 6.000 euros por beneficiario cun límite de 1.500 euros por tobeira.
2. A porcentaxe da axuda poderá chegar ata o 50% do custo dos investimentos na modalidade A, fixándose un máximo de 18.000 euros por solicitude. Na modalidade B, a porcentaxe de axuda poderá chegar ata o 100%.
3. O IVE non será subvencionable, tampouco todos aqueles gastos que figuran no artigo 29º da Lei 9/2007, do 13 de xuño, de subvencións de Galicia, como non subvencionables.
4. Para os efectos do disposto no artigo 27º.2 da Lei 9/2007, do 13 de xuño, de subvencións de Galicia, permitirase a subcontratación total da actividade obxecto da subvención, agás cando, aumentando o custo da actividade subvencionada, non achega valor engadido ao contido dela.
5. A contía das axudas estará condicionada, en todo caso, á existencia de dispoñibilidades orzamentarias.
6. En ningún caso se concederán aboamentos á conta ou pagamentos anticipados.


VER TEXTO COMPLETO: PINCHA AQUÍ
¿Que é unha carracha? 
É un parasito externo, artrópodo, pertencente á clase Arachnida e da orde Acarina. As carrachas son parentes afastados das arañas. Son hematófagos, aliméntanse de sangue dos vertebrados. 

Estados da carracha:

Os adultos vense facilmente, pero as larvas e as ninfas non porque son máis pequenas.  

¿Onde viven?
 Encóntranse en áreas boscosas e pasteiros.

¿Transmiten enfermidades?
O primeiro que hai que aclarar é que as picadas de carrachas non sempre supoñen a transmisión de xermes patóxenos, aínda que a simple picada pode comportar efectos adversos. Para transmitir a enfermidade tería que ter parasitado un vertebrado que estivese infectado. A transmisión dos microorganismos patóxenos realízase a través da saliva segregada polas glándulas salivais cando os seus quelíceros perforan a pel e empezan a succionar. Tamén os poden transmitir por productos de refugallo excretados e líquidos excretados polas glándulas coxais.


En caso de picada ¿Como se debe actuar?
Cando se detecta a carracha debe retirarse o antes posible, sen precipitación, pero sen deixar pasar tempo innecesario. 

O que non se debe facer: Débense descartar métodos tradicionais como o uso de alcohol, aceite, vaselina, petróleo, esmalte de uñas ou outros productos, porque crean unha especie de película arredor da carracha que impide que respire, o que parece acelerar a regurxitación de sangue, aumentando a probabilidade de que a carracha, en caso de estar afectada, transmita a infección. Tampouco se deben cortar nin queimar e, sobre todo, non se debe tirar cos dedos esmagando o seu corpo, pois neste momento poderíase favorecer a inoculación de fluídos cos patóxenos desde a carracha ao corpo do hospedador. 


O que se debe facer: A forma máis correcta de retirala é usando unhas pinzas, de punta estreita, de ser posible curvadas, coas que suxeitaremos a carracha o máis preto posible da pel, evitando esmagala. Despois realizaremos unha tracción continua e lenta (poderá levar case un minuto), progresiva, sen excesiva forza, nunca bruscamente, e en perpendicular. Nunca se debe retorcer a carracha. Ao finalizar, sempre se aplicará un antiséptico na zona da picada. Despois, lavaremos ben as mans. Anotaremos a data e a zona da picada da carracha.
Acuda a un facultativo se non puido extraer toda a carracha. Igualmente, consulte se nos días seguintes á picada da  carracha desenvolve:
          Erupción.
          Síntomas pseudogripais.
          Dor ou arrubiamento nas articulacións.
          Inflamación dos ganglios linfáticos.

Como evitar as picadas 
Á hora de visitar áreas boscosas ou de pastos:
          Extreme a vixilancia cando estea cerca de animais nos que se constatase a presenza de carrachas.
          Mantéñase sobre os camiños claros e de tránsito.
          Use camisas de manga longa e de cor clara cos puños abotoados, pantalóns longos, botas cerradas e medias altas.
          Leve a camisa sempre por dentro do pantalón.
          Se ten o pelo longo, mantéñao atado cara a atrás e cúbrao cun sombreiro, meténdoo, no posible, por dentro.
          Revise as roupas e as zonas de pel descuberta (mans, brazos, cara, pescozo, etc.) con frecuencia.
          Evite sentar directamente no terreo ou en muros de pedra.
 Despois de que termine a súa visita:
          Cepille a roupa antes de entrar no local en que se muda.
          Quite a roupa e métaa nunha bolsa.
          Inspeccione o pelo e as zonas cutáneas descubertas.
          A auga e o xabón poden eliminar a carracha na súa pel, pero o máis aconsellable é pasar unha toalliña húmida polo corpo e facer unha autoinspección coidadosa despois do baño.
          Desinsecte o lugar onde se mudan os operarios/as, na primavera ou principios do verán e no verán ou principios do outono.
          Meta durante 20 minutos a roupa que levou posta nunha secadora ou lavadora.

Fotografías incluídas corresponden con Ixodes ricinus, unha das especies máis frecuentes en Galicia.

DESCARGAR TRIPTICO INFOMATIVO: PREME AQUÍ

FONTE: CONSELLERIA DE PRESIDENCIA, ADMINISTRACIÓNS PÚBLICAS E XUSTIZA
ENTRAR: PINCHA AQUÍ